Nieuwsbericht

Over van alles

10 dagen in Nepal

Van 11 tot 20 februari waren twee van onze bestuursleden, Joan Boonstra en Wim Coenen samen met fotograaf Chris van Houts in Nepal. Ze bezochten alle projecten en spraken met de verantwoordelijken. Een verslag van het bezoek leest u hier.

Keds Nalang, NMA

Zondagmorgen 14 februari vertrokken we naar Nalang. Alhoewel nog rustig op de weg, toch duidelijk dat de blokkade voorbij is en het gebruikelijke verkeer weer op gang komt. Bishnu heeft ons vrijdagavond met Bibu van het vliegveld gehaald en is duidelijk heel blij met onze komst. Het gaat goed met hem; zijn eigen werk (als gids) zou alleen wel een boost kunnen gebruiken. We praten over de aardbeving en de gevolgen. Bishnu is vooral bang voor de eventuele ‘grote klap’ die nog gaat komen zoals voorspeld wordt.

De School

De bouw (en herstel van de aardbevingsschade) is bijna voltooid. Toen wij er waren werd er nog druk gepleisterd en moest er nog geschilderd worden. Aan de linkerkant van de school is nog ruimte overgebleven voor een nieuw toilettenblok omdat met zoveel kinderen 1 blok niet voldoet.

Nepal0877©chrisvanhouts1000px

Bishnu Regmi, foto Chris van Houts

De kinderen maken een vrolijke en vrije indruk. Wij ervaren de sfeer als creatiever en minder formeel dan voorheen. Maar ja, dan maken we weer een gymlesje mee en moeten we toch stiekem glimlachen… Bij de interviewtjes die we hebben gehouden over ‘toekomst en dromen’ stellen we bij de oudere kinderen ook een paar vragen over de aardbeving. Wij (weliswaar geen experts) krijgen niet de indruk dat de kinderen hier erg getraumatiseerd zijn, al heeft een en ander vanzelfsprekend wel grote indruk op ze gemaakt. Na het welkom hebben wij nog een gesprek met de ouderraad zij laten weten hoe blij ze zijn met de school. De kinderen van twee van de moeders lopen iedere dag twee maal twee uur en een van de moeders vraagt dan ook of er niet ook een boardingschool kan komen. Wij leggen voorzichtig maar duidelijk uit dat dat er niet in zit. We suggereren dat er misschien afspraken gemaakt kunnen worden met gezinnen die dichterbij wonen om tegen een kleine vergoeding de kinderen te laten overnachten?

Het lerarenkorps is vrolijk en eensgezind voor zover wij merken in die korte tijd. Ook hier geldt dat de sfeer aanzienlijk ‘losser’ is dan voorheen.

Het dorp

Zonder iemand tekort te willen doen stellen we vast dat alhoewel 90% van de huizen beschadigd is na de aardbeving, het in Nalang in vergelijking met andere delen van het land (Rasuwa bijvoorbeeld) nog erg meevalt. Het huis van Bishnu’s ouders heeft scheuren (en is ontzet op een aantal plaatsen) en er is inmiddels een nieuw huisje gebouwd om te slapen (3 kamertjes met golfplaten dak waar ook de leraar Engels is ondergebracht en waar wij nu verbleven). Overdag kunnen ze in het oude huis verblijven, maar als straks de moesson komt zal de kalk tussen de stenen uit regenen en de constructie verzwakken, wordt ons uitgelegd. Dit is in meer of mindere mate bij heel veel van de oude huizen het geval.

Veel mensen hebben al iets dergelijks als Bishnu’s ouders naast hun huis gezet en het lijkt er op dat dit ook permanent blijft bij iedereen. De oude huizen in hun oude staat herstellen zal te duur zijn.

De boomgaard en de moestuin

De boomgaard ziet er goed uit. De aarde is omgespit en de loten staan in de knop. De tuinman, Bal Krishna Silwal, en de vergezellende dorpelingen zijn heel enthousiast over hoe het groeit en bloeit. In het najaar hopen ze echt de eerste vruchten te plukken.<Met de bloemkolen is het afgelopen seizoen zo’n 400 euro opgehaald en ook met pepers en wijnranken wordt nu geëxperimenteerd. Er wordt gepraat over twee buffels en het een en ander maakt een ondernemende indruk. Mr. Silwal en Bishnu zijn terecht trots! En dan niet te vergeten de greenhouse die er hopelijk met hulp van Nepal Geeft gaat komen.

Al met al maakt het dorp en de gemeenschap op ons een energieke en enthousiaste indruk. En dat na zo’n jaar! Ook Chris van Houts, de fotograaf die met ons mee was, is erg onder de indruk. Met name het eigen initiatief sprak hem bijzonder aan. Ja, het was een zwaar jaar en ja, de druk op Bishnu in het dorp is groot. Zeker als er een crisis is als die van het afgelopen jaar. Maar we hebben hem en de dorpelingen ook uit de grond van ons hart gecomplimenteerd. Het staat er toch maar allemaal!! En ondanks een boycot en slecht verkrijgbare materialen is de school weer bijna operationeel (wat niet inhoud dat er al niet gewoon les werd gegeven).

Nepal Matri Griha

Op donderdagmiddag 18 februari hebben we Shoba en Joga gesproken bij NMG. Shoba is tijdelijk terug gekomen uit de VS. Joga verwelkomt ons en leidt ons rond op ‘de bouw’. Het hele schoolplein ligt vol bouwmaterialen en de onderkant van het schoolgebouw is tot het staal kaal gehaald op sommige plaatsen. Ze zijn, door de boycot, pas begin januari begonnen verteld Joga en ze hopen net na het begin van het nieuwe schooljaar weer in het gebouw te kunnen.

De kinderen hebben al die tijd les gehad op het schoolplein, in het therapiecentrum, het voormalige huis waar Shoba en Bimal woonden etc. Ook in de vakanties zijn de lessen doorgegaan en dat heeft tot gevolg dat de kinderen dit jaar allemaal examen doen zoals gepland. Waar andere scholen spreken van een verloren schooljaar door aardbevingen, is daarvan bij NMG geen sprake. We mogen dan slecht met ze communiceren de afgelopen tijd, we hebben Joga (en de andere schoolleiding) oprecht gecomplimenteerd met dit resultaat.

Wij hebben onze zorg over de communicatie nogmaals neergelegd. De Stichting Waterdragers heeft het afgelopen jaar namelijk niets (behalve de studie van een aantal kinderen) betaald aan NMG. Dit was anders afgesproken in juni, maar de benodigde stukken bleven, ook na herhaaldelijk vragen, uit. Wij hebben ze ervan verzekerd dat wij ze een warm hart toedragen maar dat we niets kunnen als we niet eens een budget krijgen. We wachten een budget af en spreken af dat we regelmatig met Shoba zullen skypen.

Karuna Foundation, empowerment Syafru (Rasuwa)

Van 16 tot 18 februari waren we te gast bij de Karuna foundation om wat van hun projecten in Rasuwa te zien.

We startten, na een dag reizen en nog wat wachten aan het begin van het Nationale park waarin de vijf plaatsen zicht bevinden, in Dhunche waar we allereerst een healthpost bezochten. Bijna klaar en op het punt om ingericht te worden. Het ziet er prima en degelijk uit.

De volgende morgen een presentatie van de projecten, voor ons toegspitst op ‘social empowerment’. Vervolgens bezochten we de bijeenkomst van de childrensclub in een van de dorpen. Het zijn groepjes kinderen in een dorp van (waar mogelijk) verschillende samenstelling. De bijeenkomst was in een school en vond plaats tijdens de pauze. Omdat Karuna ‘disability’ in haar werk in het algemeen als speerpunt heeft zit er ook altijd minstens een gehandicapt kind in zo’n groep. Zo zit er in deze club ook een autistisch meisje bij (dat Chris en Wim gevolgd hebben op weg naar school). De vergadering van deze keer ging er over dat zij een klein bedrag willen inleggen per keer om daar dan op feestdagen iets van te doen. Ook kwam aan de orde dat zij wilden beginnen met kinderen te mobiliseren voor het opruimen van het schoolplein. Grappig om te zien dat kinderen er zo serieus mee bezig zijn. En jong geleerd, oud gedaan?

Daarna waren we te gast bij een vrouwengroep. Sterke dames die vooral de kleinschalige landbouw met elkaar gemeen hadden. Een van de belangrijkste wensen die zij hadden was een locatie aan de centrale doorvoer route om hun verbouwde groente etc. te verzamelen zodat zij die ook centraal konden aanbieden en er een betere prijs voor konden krijgen (een veilinghal zeg maar).

Tot slot woonden we in Syafru een community meeting bij. Een heftig spektakel omdat daar om verschillende redenen de bouw van het gezondheidscentrum stil ligt. Karuna stelde daar ook min of meer een ultimatum. ‘Of jullie komen nu met een plan, of deze healthpost gaat naar een andere plek’! Dat laatste wilden de aanwezigen zeker niet en ze beloofden die week nog aan tafel te gaan met de dwarsliggers die niet op de bijeenkomst waren. Karuna vroeg hen uiterlijk zaterdag een besluit te nemen. Terug in Kathmandu hoorden wij dat dit inderdaad was gebeurd en dat de bouw van de healthpost nog die week werd hervat. Donderdag hebben wij op de terugweg naar Kathmandu nog de healthpost in Namche bezocht die eerder die week was geopend. Een levendige bedoening omdat er op dat moment ook een dental camp van een Australische organisatie plaatsvond.

Voor ons allemaal nieuw en we waren behoorlijk onder de indruk van de slagvaardigheid van Karuna. Wat is er al veel gebeurd en wat hebben ze grote plannen. We krijgen de indruk dat ze weten wat ze doen en een heldere visie hebben op hun hulp. ’Of je ziet wat het doet en je wilt hulp en verder komen en doet mee, of niet, dan gaan we ergens anders aan de slag!’.Wat ons een beetje zorgen baart is dat zij na drie jaar vertrekken en de healthposts en de rest dan overgeven aan de community en de lokale overheid. Aan de andere kant hebben ze ook daar wel een helder antwoord op en zeggen ze dat als iedereen maar om de overheid heen blijft werken er ook niets van komt en maken ze ook nog een helder onderscheid tussen lokale overheid en landelijk. Daarnaast is het schrijnend om te zien hoeveel mensen na bijna een jaar nog steeds in tenten wonen (en dat zal waarschijnlijk niet veranderen voor de volgende moesson). Het lijkt dan ook af en toe een beetje onzinnig om met empowerment bezig te zijn terwijl op dit gebied zoveel is blijven liggen. We spreken de wens uit dat Karuna haar invloed (want die is er zeker na wat ze hebben gedaan tijdens en vlak na de aardbevingen) ook hiervoor zal gaan aanwenden*.

*een maand na onze thuiskomst werd de Karuna Foundation door de Nepalese overheid gevraagd de leiding te nemen bij inventarisatie en her- of nieuwbouw van de huizen. Ze zijn daarmee meteen aan de slag gegaan!!

Leave a Reply