Nieuwsbericht

Over van alles

Terug in Cambodja

Mei 2011.
Billy BarnaartM’n werk brengt me na 7 jaar weer terug naar Phnom Penh, Cambodja, en gelukkig kan ik voldoende tijd vrijmaken om een aantal mensen ontmoeten. Om te beginnen ontmoet ik Billy Barnaart weer. Na al die jaren zet Billy zich onder de vlag van JBCF (Jeanine Billy Chidren Foundation) nog steeds in voor de minderbedeelden in Phnom Penh.
Een aantal jaren geleden is hij begonnen met het opzetten van een naaiatelier waar een aantal met hiv besmette vrouwen en vrouwen met aids aan de slag konden en een inkomen voor hun gezin konden gaan verdienen. Hiv en aids zijn in Cambodja nog steeds een zéér groot probleem en acceptatie van mensen die besmet zijn is helaas nog ver te zoeken, laat staan dat deze mensen op de reguliere arbeidsmarkt aan de slag kunnen. In het naaiatelier krijgen deze vrouwen een kans een vak te leren en inkomsten te verwerven.
Inmiddels werkt het naaiatelier ook samen met de Stichting Hagar, een organisatie die een aantal opvangcentra’s heeft in Phnom Penh waar vrouwen terecht kunnen die met huiselijk geweld te maken hebben of bv uit de, veelal gedwongen, prostitutie komen. Hagar International projecten geeft vrouwen de kans om in het naaiatelier een opleiding te volgen waardoor ze op termijn in hun eigen levensonderhoud kunnen gaan voorzien.

Er komen inmiddels veel orders binnen bij het atelier, veelal bedrijfs- of sportkleding.
Op dit moment werken er 10 vrouwen op vaste basis. Het salaris van deze vrouwen kan betaald worden uit de inkomsten van het atelier.

Een ander project waar JBCF onlangs mee van start is gegaan is een klein restaurantje. Op deze manier kunnen nog meer vrouwen vanuit een kwetsbare situatie een eigen bestaan opbouwen en een inkomen verdienen voor hun gezin.
Er is een goede locatie gevonden in de buurt van 2 grote scholengemeenschappen. Veel studenten en leraren maken gebruik van de diverse restaurantjes in de buurt, het restaurantje van JBCF onderscheid zich van de andere restaurants door de inrichting en het aanbod. Op dit moment wordt er naast een simpel ontbijt ook eenvoudige maaltijden aan het einde van de middag geserveerd. Door diverse leraren is er echter een verzoek gekomen ook lunches te gaan verzorgen. Om aan deze vraag te kunnen voldoen zijn er echter een aantal verbeteringen nodig zoals betere koeling en diverse keuken apparatuur. De stichting Waterdragers heeft toegezegd deze kosten voor haar rekening te nemen.
Naast 5 vrouwen werken er 2 jongeren die vanuit de opvang van NFFC (new future for children) op dit moment “begeleid zelfstandig” wonen. Door hun baan in het restaurant leren ze zelf voor hun inkomsten te zorgen.
In de toekomst zal het restaurant meer een trainingscentrum kunnen worden. Zaak is om het eea eerst goed neer te zetten en een vaste klantenkring op te bouwen.

Naast het aanbod van eten staat er achter in het restaurant een rek met kleding uit het naaiatelier. Op deze manier kunnen er mogelijk extra inkomsten gegenereerd worden en brengt men het bestaan van het naaiatelier onder de aandacht van de klanten.

Na al die jaren die Billy al in “zijn” Cambodja woont, leeft en werkt , met alle ups en downs, zie ik nog steeds een gedreven man die doet wat hij moet doen. Nieuwe projecten bedenken en opzetten, de minderbedeelden een plek in de samenleving geven en mensen met weinig toekomstperspectief een kans geven op een betere toekomst

Ook had ik in Phonm Penh een ontmoeting met Chris Merritt. Een Amerikaanse man die na een bezoek aan een kindertehuis in Phom Phen, 4 jaar geleden, zó geraakt werd door de kinderen dat hij besloot dat dit de plek was waar bij verschil kon maken met zijn kennis en kunde. Zeer gedreven is hij bezig om, als adviseur, samen met een aantal lokale mensen de 52 kinderen die in het huis van New Future For Children (NFFC) op weg te helpen naar een nieuwe toekomst. Al deze kinderen komen uit problematische gezinssituaties, zijn wees of hebben anderszins geen veilige thuisbasis waar vanuit ze naar volwassenheid begeleid kunnen worden.
Chris zet zich met hart en ziel voor “zijn” kinderen in. Zo is hij onder andere op zoek gegaan naar betere scholing voor de kinderen. De Kmer school waar 30 van de kinderen op dit moment naartoe gaan levert zeer matig onderwijs. Zo vallen er om de haverklap schooldagen uit omdat de leraren dermate slecht verdienen en het voor hen noodzakelijk is er een baan naast te hebben. Ook wordt er van de kinderen verwacht de leraren te betalen, doen ze dit niet dan krijgen ze geen aandacht in de klas. Ook is er nauwelijks controle op afwezigheid waardoor de kinderen gemakkelijk van school weg kunnen blijven zonder dat de verzorgers hiervan op de hoogte zijn. Het is niet moeilijk voor te stellen dat de kinderen hierdoor “ontspoort” kunnen raken en in contact komen met verkeerde mensen.
Dankzij bemiddeling van Chris is er een privé school gevonden die bereid is de kinderen voor een gereduceerde prijs toe te laten. De kinderen zullen hier zeer gedegen onderwijs krijgen en leren ze de materie die in de toekomst nodig is. Naast disciplinair onderwijs is vrijwilligerswerk op deze school een onderdeel van de lessen. Op deze manier leren de kinderen iets voor een ander over te hebben, samen te werken en te delen.
De Stichting Waterdragers heeft besloten om, in ieder geval voor het eerste jaar, voor deze 30 kinderen het benodigde schoolgeld te betalen.

Ondanks alle frustraties en tegenwerking blijft het voor Chris een enorme uitdaging en heeft hij na 4 jaar nog steeds geen enkele spijt van zijn besluit om in Cambodja te blijven en zich in te zetten voor de kinderen van NFC.
Hij maakt verschil!!

Paulien Schaper